Dzisiaj coś dziwnego. znalazłam to w starych szkicach i mnie rozbawiło. mała ankieta 
najbardziej dziwi mnie kategoria szybka, taka wieloznaczna
Jestem piękna.
[ ] TAK
[ ] NIE
Jestem mądra.
[ ] TAK
[ ] NIE
Jestem silna.
[ ] TAK
[ ] NIE
Jestem szybka.
[ ] TAK
[ ] NIE
Jestem koleżeńska.
[ ] TAK
[ ] NIE
Jestem zdrowa.
[ ] TAK
[ ] NIE
Jestem miła.
Trzeba iść do przodu, nie ma wyjścia. Koniec patrzenia za siebie, rozczulania się nad swoją niedolą. Człowiek schowany w swoim smutku przestaje patrzeć na to, co pozytywne. W końcu przyszedł dzień, że potrafię powiedzieć, że to już minęło i nie wróci, a przede wszystkim, że nie chcę żeby wróciło. Zbyt wiele niedomówień, kłamstewek, rozdrażnień i zawiedzeń. Choć by się świat walił.
Zaczynam nowe życie. Nowa praca, nowy rok studiów, nowe mieszkanie (tym razem już wyjdzie na 100%). Nowa ja, bo nowi ludzie, nowe doznania, nowe wszyściutko 
. Pewnie będą jeszcze gorsze dni, ale o nich póki co myśleć nie chcemy, no bo po co.
Mam plany. Jakieś trochę tajne, trochę nie. Ważne, że są i są całkiem fajne, dla mnie.
Dzisiaj bez górnolotnych metafor czy innych uczuć schowanych za nie-do-końca-jasno-wypowiedzianych-słów. Dzisiaj prosto. Koniec smutku, koniec z przeszłością. I nie “byle do przodu”. Do przodu całą parą i mnóstwem pozytywnych myśli.
I dziękuję Wam wszystkim kochani. To niesamowicie pomogło, że byliście, jesteście i wierzę, że będziecie. Wam wierzę, że nie odejdziecie:).
Opuszczony Już łzy mnie opuściły i tylko czasem trzęsą się śmiesznie plecy w dłoniach zamykam twarz To są chwile słabości gdy nagle sobie przypomnę różowe półksiężyce wschodzące z nad Twoich palców Lub jakieś zdanie z listu "czekam Ciebie po śmierci" lubi cień mój na peronie kiedy pociąg odjeżdża Potem przychodzi tępy spokój ucichły smutek greckiej wazy i doskonałość samotności Opuszczony nawet przez łzy opuszczony przez gest wymowy pięknie załamanych rąk Z.Herbert Myślałam, że znaczę cokolwiek. Że znaczę coś szczerego. Myliłam się. Znaczę bardzo niewiele. Można mnie bardzo szybko zastąpić kimś pierwszym lepszym z brzegu. Nie wiem czy to smutek, żal czy rozgoryczenie. Póki co to załamanie i tylko dzięki innym trzymam się w jednym. Codziennie uczę się nowego bólu. płakałam, płaczę i jeszcze trochę mi to zajmie. P.S. I nic tu nie jest skomplikowane.
 | Julia on Ach życie |
| Julia on dzisiaj krótko i na temat |
 | k on i już. |
 | Ola on Co ty do chuja wafla robi… |
| Julia on Co ty do chuja wafla robi… |
